وبلاگ (134)

پیامبر گرامی اسلام(ص) در عام الفیل، (سال 570 میلادی) در مکه مکرمه، در شعب ابی‌طالب منطقه‌ای در نزدیکی مسجدالحرام، دیده به جهان گشود.  اکثر محدّثان و مورّخان معتقدند که تولد پیامبر(ص)، در ماه ‏ربیع الاول بود، اما در روز تولد آن‌حضرت اختلاف دارند. معروف میان عالمان شیعه این است که آن‌حضرت، در روز جمعه، هفدهم ماه ربیع الاول، پس از طلوع فجر چشم به دنیا گشود، و مشهور میان اهل سنت این است که ولادت آن‌حضرت، در روز دوشنبه دوازدهم همان ماه اتفاق افتاده است.

موانع استجابت دعا

دوشنبه, 12 تیر 1396
در منابع حدیثی برای مستجاب نشدن دعا علت‌های گوناگونی بیان شده است که در این نوشته به نمونه‌هایی اشاره می‌شود.
1. گناه
اساساً گناه به‌طور کلی سبب می‌شود که پرده‌های عصمت انسان دریده شود؛ گناه می‌تواند موجب نزول بلا، عدم استجابت دعا، گرفتن رزق و روزى و از بین رفتن خیر و برکت در زندگی انسان و... شود. اصولاً این خاصیت و اثر طبیعی گناه است. این چیزی است که در منابع دینی ما به آن اشاره شده است.
در حدیثی آمده است خداوند می‌فرماید: «گاهى بنده از من حاجتى می‌طلبد و من آن‌را اجابت می‌کنم، ولى او گناه می‌كند، من هم به فرشتگان می‌گویم: این بنده به وسیله گناه، خود را در معرض خشم من قرار داد، و خود را مستحقّ محرومیت از نعمت من كرد، پس از این به خواسته خود نزد من نایل نخواهد شد، مگر به بندگیم گردن نهد».[1]

شخصیت و فضایل امام علی(ع)

پنج شنبه, 25 خرداد 1396
شناخت و معرفی همۀ ابعاد وجودی شخصیت عظیم و انسان والایی؛ مانند حضرت علی (ع) برای انسان­های معمولی بسی دشوارتر از آن است که بشود بیان کرد. حداقل این‌که بیان ویژگی­ها و نشان دادن چهرۀ والای علی (ع) در این چند سطر مقدور نیست. بنابراین، در این مقال، به بیان اعترافات و نظریات برخی از دانشمندان و نویسندگان دنیا و برخی از ویژگی­ها و صفات برجستۀ امام علی (ع) بسنده می­کنیم.
امام علی (ع) علاوه بر این‌که دوست و خویشاوند، یاور و همراه پیامبر اسلام (ص)، چه در زمان قبل از رسالت آن‌حضرت و چه در طول 23 سال پیامبری آن بزرگوار بود، و در تمام صحنه‌های مختلف دفاع از اسلام حضوری فعال داشت، خود نیز اصالتاً دارای شخصیت و ویژگی­های برجسته و ممتازی بود که به جز پیامبر اسلام (ص) هیچ انسانی به آن مرتبه و درجه از کمالات روحی و معنوی دست نیافته است.[1]
در نتیجۀ تحقیقات و بررسی‌های همه جانبه‌­ای که از آغاز ظهور اسلام تاکنون دربارۀ شخصیت علی بن ابی طالب (ع)، چه از طرف معاصران آن‌حضرت و چه از طرف صاحب‌نظران مسلمان و غیر مسلمان صورت گرفته، این حقیقت پذیرفته شده است که شخصیت علی (ع) (منهای نبوت) در ردیف پیامبرانی اولوالعزمی؛ مانند حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسی، حضرت عیسی (ع) و حضرت محمد (ص) قرار دارد.
علی (ع) انسانی است که تمام متفکران و شخصیت‌های دنیا، چه مسلمان و چه غیر مسلمان، در برابر عظمتش سر تعظیم فرود آورده و وی را ستوده‌اند. شبلی شمیّل، از متفکران لائیک عرب دربارۀ امام علی (ع) می‌گوید: پیشوا، علی ابن ابی طالب، بزرگ بزرگان، یگانه نسخه‌ای است که نه شرق و نه غرب، نه در گذشته و نه امروز صورتی مطابق این نسخه ندیده است.[2]
جبران خلیل جبران، یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان و متفکران مسیحی عرب، می‌گوید: من معتقدم که فرزند ابی طالب، نخستین عرب بود که با روح کلی رابطه برقرار نمود. او نخستین شخصیت از عرب بود که لبانش نغمۀ روح کلی را در گوش مردمی طنین انداز نمود که پیش از او نشنیده بودند...، او از این دنیا رخت بربست، در حالی‌که رسالت خود را به جهانیان نرسانیده بود، او چشم از این دنیا پوشید؛ مانند پیامبرانی که در جوامعی مبعوث می‌شدند که گنجایش پیامبران را نداشتند و بر مردمی وارد می‌شدند که شایستۀ آن پیامبران نبودند و در زمانی ظهور می‌کردند که زمان آنان نبود.[3]
پطروشفسکی، محقق مارکسیست و مشهور روس نیز دربارۀ ابعاد وجودی و شخصیتی امام علی (ع) می‌نویسد: علی (ع) تا سر حد شور و عشق پایبند دین بود، صادق و راست‌گو و در امور اخلاقی بسیار خرده‌گیر و از مال‌جویی و مال‌پرستی به دور بود. بی‌گمان او، هم مردی سلحشور و هم شاعر به شمار می‌آمد و تمام صفات لازمۀ اولیاء الله در وجودش جمع بود.[4]
استاد شهید مطهری دربارۀ شخصیت امام علی (ع) می‌گوید:
علی (ع) پیش از آن‌که امام عادل برای دیگران باشد و دربارۀ دیگران به عدل رفتار کند، خود شخصاً ]انسانی[ متعادل و متوازن بود. کمالات انسانیت را با هم جمع کرده بود. هم اندیشه‌ای عمیق و دوررس داشت و هم عواطفی دقیق و سرشار، کمال جسم و کمال روح را توأم داشت، شب، هنگام عبادت از ما سوی الله می‌برید و روز در متن اجتماع فعالیت می‌کرد...، هم عارف و حکیم بود و هم رهبر اجتماعی، هم زاهد بود و هم سرباز، هم قاضی بود و هم کارگر، هم خطیب بود و هم نویسنده. بالاخره به تمام معنا یک انسان کامل بود با همه زیبایی‌هایش.[5]
علی (ع) به واسطۀ استعداد ذاتی و توفیقات الاهی و با مراقبت و سعی و تلاش رسول خدا (ص) تمام علوم را فرا گرفته و به تعبیر ابن ابی الحدید، سرچشمۀ تمام علوم و معارف بود و علم علمای رشته‌های مختلف سرانجام به حضرت امیر (ع) منتهی می‌شود. ابن عباس می‌گوید: رسول خدا فرمود: "وقتی برای مناجات پروردگار حاضر شدم، با من سخن گفت و مناجات نمود، هر چه از خدا یاد گرفتم به علی (ع) یاد دادم، پس علی (ع) بابِ علم من است".[6] بنابراین، امام علی (ع) حتی علوم نبوت را نیز از پیامبر (ص) فرا گرفت و گنجینۀ علوم بود.
یکی از بزرگ‌ترین امتیازات و صفات آن‌حضرت، "عصمت" بود. معصوم بودن از هر گونه گناه و خطا و اشتباه از ویژگی‌های آن‌حضرت بود که در سایۀ آن همه تلاش و کوشش و مجاهدت و مبارزه با نفس و هواهای نفسانی و با عنایت پروردگار به دست آورد. سر آمد این اوصاف و ویژگی‌ها، مقام امامت آن‌حضرت است که به یمن داشتن آن شخصیت استثنایی و آن همه امتیازات و کمالات، سرانجام به مقام امامت و جانشینی پیامبر اکرم (ص) رسید. اینها شمه ای از فضایل و ویژگی های شخصیتی امام علی (ع) است که توسط دانشمندان و متفکران، آن هم به اندازۀ شناخت خویش، نسبت به آن‌حضرت بیان شده است.
علی (ع) دارای تمام کمالات و صفات انسانی و اخلاقی در حدی اعلای آن بود؛ شجاعت، زهد، ایثار، حلم و گذشت، سخاوت و بخشندگی و آنچه که در مکتب حیات بخش اسلام جزو ارزش‌های انسانی و اسلامی است، در وجود آن‌حضرت جمع بود. امتیازات و کمالات حضرت علی (ع) بیشتر معلول تربیت پیغمبر اکرم (ص) است، چنان‌که خود در خطبۀ قاصعه موقعیت خود با پیغمبر را ذکر می‌کند.[7] البته این ویژگی‌ها و کمالات، معلول امتیازاتی است که خود حضرت داشته و در وجود آن‌حضرت بود، در عین حال، از ابتدا با پیامبر اکرم (ص) بوده، در خانۀ وحی و رسالت بزرگ شده و پرروش یافتۀ دامان پیامبر (ص) است.
 

[1] . نک: اردبیلی، سید عبدالغنی، تقریرات فلسفۀ امام خمینی، ج 3، ص 352.
[2] . جرج جرداق، صوت العدالة الانسانیة، ص 19، (به نقل از ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، جعفری، محمد تقی، ج 1، ص 171).
[3] . عبد المقصود، عبدالفتاح، الامام علی (ع)، ج 1، مقدمه، (نقل از همان، ص 217).
[4] . پطروشفسکی، اسلام در ایران، ص 49 – 50 ، (همان، ص 168).
[5] . مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج 16، ص17 – 18.
[6] . قندوزی، سلیمان، ینابیع المودة، ص 79.
[7] . نهج البلاغه، خ 192، "قد علمتم موضعی من رسول الله (ص) بالقرابة القریبة و المنزلة الخصیصة ..."؛  شما موقعیت مرا با پیامبر (ص) می‌دانید که من چقدر به پیامبر نزدیک بودم و ... .پیامبر مرا در دامان خود گذاشت، در حالی‌که بچه بودم، مرا به سینه خود می‌چسباند، مثل فرزند خود با من رفتار می‌کرد و ... .
اسم، القاب و نسب امام کاظم(ع)
اسم شریف آن‌حضرت، موسی پسر جعفر، پسر محمد باقر، پسر علی(زین العابدین)، پسر حسین، پسر علی، پسر ابوطالب (ع) است.[1] امام(ع) در تاریخ یک‌شنبه هفتم صفر سال 128 هجری در روستای «ابواء»[2] بین مکه و مدینه به دنیا آمد و بنابر نظر مشهور[3] در سال 183[4] هجری در زندان هارون الرشید، مسموم و به شهادت رسید و در ضلع غربی بغداد در مقبرهٔ معروف به مقابر قریش به خاک سپرده شد. [5] البته هم اکنون نام آن مکان کاظمین است.
شیخ مفید می‌‌گوید: این مقبره در گذشته محل دفن بنی‌هاشم و سران قبایل و اشراف بود.[6]
مادر امام کاظم(ع) حمیدهٔ بربریه نام دارد.[7] همچنین به او حمیدهٔ مصفّاه گفته شده است،[8] ولی ابن شهر آشوب، حمیدهٔ مصفّاه را دختر صاعد بربری با کنیهٔ «لؤلؤ» مادر موسی بن جعفر(ع) می‌داند.[9]
عبد صالح، کاظم،[10] صابر[11] و امین[12] از القاب آن‌حضرت است که کاظم از مشهورترین آن می‌باشد.[13]
شیخ مفید می‌گوید: ابا ابراهیم، اباالحسن و ابا علی از کنیه‌های حضرت است.[14] برخی نیز، ابوالحسن اوّل، ابوابراهیم،[15] و ابواسماعیل[16] را به عنوان کنیه‌های حضرتش ذکر می‌کنند.
سیاست(شیوه اداره کشور) چنان‌که در فرهنگ‌نامه و واژه‌نامه‌های سیاسی تعریف شده؛ عبارت از شیوه‌هایی است که حکومتی به منظور اداره جامعه در پیش می‌گیرد و ضمن برقراری قدرت، کارها را در راه تأمین منافع کلیه طبقات اجتماعی ادامه می‌دهد و هر یک از افراد کشور نیز موظف‌اند در پیش‌برد امور جامعه به حکومت خدمت نمایند.
پیش از پرداختن به موضوع دید و بازدیدهای نوروز، ابتدا به صورت خلاصه به چند آموزه اسلامی مرتبط اشاره می‌کنیم:
1. روابط صمیمانه با اعضای دور و نزدیک خانواده که با روش‌های گوناگون امکان‌پذیر بوده و در اسلام به «صله رحم» شهرت دارد، از مهم‌ترین توصیه‌هایی است که بارها و بارها در این دین مقدس بر آن تأکید شده و نسبت به قطع چنین ارتباط‌هایی هشدار داده شده است.
2. غیر از وظیفه‌ای که یک مسلمان نسبت به اعضای خانواده‌اش دارد، نسبت به هر آشنای دیگری نیز که حقی به گردن او دارد، نباید از ابراز محبت زبانی و عملی خودداری کند.
پیرامون شخصیت وجودی و مقام معنوی فاطمۀ زهرا (س) بسی کتاب ها نگاشته شده و سخن های فراوانی بیان شده است، اما اگر هزاران برابر آن نیز از قلمرو ذهن و اندیشۀ بشر به درآید و صورت گفتار یا نوشتار پذیرد، باز قطره ای باشد از اقیانوس بی کرانۀ فضیلت های حضرتش. در آسمان معرفت حضرت زهرا (س)، برترین اندیشه های بشری، حیران و تیز پروازترین عقل ها، سرگردان اند. برای دست یابی به ساحل دریای معرفت او باید به سراغ قرآن کریم و احادیث معصومان (ع) رفت.
در این نوشته، با توجّه به قرآن کریم و روایات، تنها به ذکر قطره ای از آن دریای بی کران می پردازیم.
گريه از دو بخش تشكيل شده است، ظاهر و باطن، ظاهر آن امر فيزيولوژيك است و باطن آن تأثرات درونى و عاطفى، كه از طريق محرك‏هاى بيرونى يا درونى مثل تفكر، حاصل (مادى و طبيعى) مى‏شود. با تأثرات عاطفى، بخشى از مغز فعال مى‏شود و غدد اشكى چشم را فرمان مى‏دهد كه فعاليت كند و اين جاست كه قطرات اشك از چشم سرازير مى‏گردد.
و اما باطن گريه (تأثرات عاطفى) عوامل مختلفى مى‏تواند داشته باشد، از اين رو، گريه نيز اقسام گوناگونى خواهد داشت:1. گريه‏ى ناشى از علاقه‏ى طبيعى انسان به خود و متعلقات خود: اين نوع گريه به هنگام داغ ديدگى[1] و بى‏اختيار حاصل مى‏شود و به گذشته نظر دارد. شخص در اثر فقدان چيزى كه بدان علاقه‏مند بوده، متأثر مى‏گردد و به اصطلاح عوام، عقده‏هايش گشوده مى‏شود و اشك مى‏ريزد.2. گريه‏اى كه ريشه در اعتقادات دارد، مثل آنچه كه در مناجات حاصل مى‏شود. انسان خود را در محضر خدا مى‏يابد و خود را گناهكار و رفتار و كردار خود را ضبط شده، مى‏بيند، از اين روى متأثر مى‏گردد[2] و... اين نوع گريه ناظر به حال و آينده است و البته بى‏ارتباط با گذشته هم نيست و از اين قبيل است گريه‏ى پشيمانى و توبه.3. گريه‏اى كه از فضيلت‏طلبى وكمال خواهى ناشى مى‏شود، مثل گريه‏اى كه در فقدان معلم و مربى اخلاق و امام (ع) و پيامبر (ص) رخ مى‏دهد و اين بدان جهت است كه ما در عمق وجودمان كمال را تحسين مى‏كنيم و از بودن آن كمالات به وجد می آییم و از فقدان آن ناراحت.[3]
«لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ»؛[1] به يقين، رسولى از خود شما بسوی‌تان آمد كه رنج‌هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان، رئوف و مهربان است!
در اين آيه چندين ويژگى مهم براى پيامبر بزرگوار اسلام(ص) بیان شده است که بار عاطفى فراوانى دارد. این آيه خطاب به همه مسلمانان است، و از چهار صفتِ احساس برانگيز پيامبر اسلام ياد مى‌‏كند:

اعمال روز غدیر خم

یکشنبه, 28 شهریور 1395
عید غدیر خم از بزرگ‌ترین اعیاد مذهبی در تقویم شیعی است. برای این روز مانند هر روز بزرگ دیگر، اعمال و دعاهایی سفارش شده است که برخی از آنها برگرفته از روایات منتسب به معصومان(ع) بوده و برخی از آنچه در کتاب‌ها آمده، اگرچه به معصومان نسبت داده نشده است، ولی انجامشان به امید ثواب اشکال ندارد.
در این‌جا تعدادی از این دعاها و اعمال ذکر می‌شود.
1. روزه: از مهم‌ترین اعمالی که در این روز بسیار سفارش شده، روزه گرفتن است. روزه‌های مستحبی؛ 48450 و فضیلت روزه ماه ذی الحجه؛ 45123.
2. عهد اخوت و برادری: پیمان برادری و اخوت در عید غدیر؛ 6843.
با توجه به آیات قرآن و آموزه‌های روایی، کسی که نسبت به یادگیری معارف دینی از راه‌هایی؛ مانند مطالعه، پرسیدن و ... کوتاهی کند دچار عذاب دوزخ می‌شود. البته در مواردی که به اعتقادات بنیادین او مرتبط بوده و یا آن‌که در اثر این کوتاهی واجبی ترک شده، و یا حرام و گناهی انجام پذیرد، و گرنه - با آن‌که افزایش دانش اعتقادی، تاریخی، تفسیری و ... بسیار ارزشمند است - اما لازم و واجب نیست که انسان آشنایی کامل با تمام جزئیات موجود در دانش دینی داشته باشد.

ماه شعبان ماه رحمت و لطف الهی

یکشنبه, 19 ارديبهشت 1395
ماه شعبان ماه رحمت و لطف الهی است. امید آن داریم که در این ماه خدای متعال ما را از چشمه زلال معرفت سیراب نماید. در ادامه الطاف بیکران حضرت دوست، شمیم دل انگیز ماه پیامبر اعظم (ص)، شعبان المعظم به مشام جان های مشتاق بندگی می رسد و دلها را آماده می کند تا در سایه تمسک و توسل به ساحت حضرت سید الشهداء (ع) و امام زین العابدین (ع) و قمر منیر بنی هاشم و بقیة الله الاعظم امام زمان صلوات الله علیهم اجمعین، خدامداری و جهاد را، حلاوت عبادت را، اوج ولایت مداری را و زیبایی انتظار موعود را فهم کنیم.
شعبان فرصتی است که پس از یک ماه پر برکت و شستشوی دل از زنگارهای هواپرستی و دنیا زدگی و به قول عرفا تخلیه، جان آماده را به زیور بندگی و معرفت آراسته کنیم و این تحلیه را در میهمانی بزرگ خداوند، رمضان المبارک، به اوج برسانیم.
اعمال مشترک و مختص ماه شعبان
الف. مهم‌ترین اعمال مشترک ماه شعبان
۱. هر روز هفتاد مرتبه استغفرالله و اسئلُهُ التوبه.
۲. صدقه دادن که فضیلت فراوان دارد.
۳. بسیار صلوات فرستادن.
۴. در هر پنج شنبه این ماه دو رکعت نماز بخواند که در هر رکعت بعد از حمد، صد مرتبه توحید و بعد از آن صد مرتبه صلوات بفرستد.
۵. قرائت مناجات شعبانیه که اثرات معنوی بسیار دارد و دارای فرازهای بلند و نورانی می باشد و از ناحیه مقدسه امیر مؤمنان صلوات الله علیه صادر گردیده است.
ب. مهم‌ترین اعمال شب و روز اول ماه شعبان
۱.  دوازده رکعت نماز به حمد و یازده مرتبه توحید در شب اول ماه.
۲. روزه روز اول ماه فضیلت فراوان دارد.
۳. دو رکعت نماز که در هر رکعت یک حمد بخواند و یازده مرتبه توحید؛ در روز اول ماه.
ج. مهم‌ترین اعمال روز سوم ماه شعبان
۱. روزه آن روز فضیلت فراوان دارد.
۲. زیارت امام حسین(ع).
د. مهمترین اعمال شب و روز نیمه شعبان
۱. غسل نمودن در شب و روز نیمه شعبان.
۲. احیا گرفتن شب نیمه شعبان که بسیار به آن سفارش شده است.
۳. زیارت امام حسین(ع).
۴. دعای کمیل که ورودش در این شب است و بسیار به آن توصیه شده است.
۵. دو رکعت نماز بعد از نماز عشاء که در رکعت اول حمد و سوره قل یا ایها الکافرون و در رکعت دوم حمد وسوره توحید و سپس تسبیحات حضرت زهرا(س).

زندگی نامۀ امام جواد (ع)

یکشنبه, 29 فروردين 1395
حضرت جواد(ع) امام نهم شیعیان است، نام آن حضرت، محمد و كنيه ‏اش؛ ابو جعفر و ابوعلی است. لقب های ایشان عبارت است از: مختار، متوكّل، متّقى، زكىّ، تقى، مُنتَجَب، مرتضى، قانِع، جواد و عالِم.[1]
پدرش امام رضا(ع) و مادرش به نام سَبيكه[2] نوبيّه (منطقه ای در سودان) آفریقا بود و در رمضان[3] و یا رجب[4] سال 195هـ.ق در مدینه متولد شد.
 میلاد با سعادت آخرین فرستاده خدا، سرور کائنات، عصاره هستی حضرت محمد مصطفی (ص) و امام جعفر صادق (ع) بنیانگذار مذهب تشیع بر تمام حقیقت جویان عالم مبارکباد.
«لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ»؛[1] به يقين، رسولى از خود شما بسوی‌تان آمد كه رنج‌هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان، رئوف و مهربان است!

فضیلت و اعمال ماه رجب

سه شنبه, 24 فروردين 1395
ماه رجب یکی از ماه های حرام است و از جمله ماه‌هایی است که در فضیلت آن روایات بسیاری از معصومان(ع) وارد شده است.
اعمالی که برای این ماه در روایات ذکر شده، به دو گونه است؛ قسمتی از این اعمال مربوط به همۀ روزهای ماه است؛ مانند روزه گرفتن و بعضی از اذکار و ادعیه و قسمت دیگر آن مربوط به زمان های مخصوصی از این ماه، مانند اعمال و دعاها و نمازهایی که برای هر شب و روز این ماه وارد شده است و همچنین اعمالی که در ایام البیض (روز سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماه قمری) سفارش به انجام آن شده است.

جستجو

درخبرنامه سایت عضو شوید

آخرین پرسش ها و پاسخ ها را همه روزه در ایمیل خود مطالعه کنید.

ورود

پیوند‌ها

حاضرین در سایت :

6326  نفر