در ارتباط با این پرسش باید گفت: با جست‌وجوی انجام شده، اولین منبعی که این دعا را نقل کرد، کتاب مجموعه رسائل فیض کاشانی (متوفای 1091ق) است. بر اساس یکی از پاورقی‌های این کتاب، دعای مورد نظر در یکی از نسخه‌های آن وجود دارد:

«بسم اللّه الرحمن الرحیم. اللهم إنک حلیم علیم ذو أناة و لا طاقة لنا بحلمک یا اللّه یا اللّه یا اللّه، الأمان الأمان الأمان من الطاعون و الوباء و موت الفجأة و سوء القضاء و شماتة الأعداء رَبَّنَا اکْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ برحمتک یا أرحم الراحمین‏».[1]

و این توضیح نیز در حاشیه آن آمده است:

«... در شب برات[2] بعد از نماز شام، بیست و یک نوبت بخواند و سخن نگوید تا فارغ شود، بِزِیَد تا سال دیگر».[3]

البته در این کتاب، سندی برای این دعا نقل نشده و به امامی نیز نسبت داده‌ نشده است.

به دنبال آن و در قرن‌های بعد، برخی کتاب‌های دیگر نیز به نقل این دعا پرداخته‌اند. به عنوان نمونه، سید عبدالله شبر(متوفای 1242ق)، ضمن نقل دعاهای حفاظت از طاعون، این دعا را با دستور العملش ذکر کرده است:

... باید در شب نیمه شعبان و پس از نماز مغرب و قبل از آن‌که با کسی سخن بگوید این دعا را 21 مرتبه بخواند.

 همچنین در این کتاب آمده است که خواندن این دعا موجب محفوظ ماندن شخص تا سال آینده خواهد شد.[4]

با توجه به این‌که محتوای این دعای کوتاه، خواسته‌ای مشروع از خداوند، به ضمیمه آیه‌ای از قرآن کریم است، افزون بر این، افرادی مانند فیض کاشانی آن‌را نقل کرده‌اند، حتی اگر سند این دعا را قوی ندانیم، خواندن آن به قصد رجا ثواب و پاداش دارد و امید استجابت می‌رود.

[1]. فیض کاشانی، محسن، مجموعه رسائل ، ج 1، ص 431، تهران، مدرسه عالی شهید مطهری، 1387 ش.

[2]. بر اساس برخی منابع، به شب پانزدهم شعبان، شب برات نیز می‌گفتند.

[3]. فیض کاشانی، همان.

[4]. شبر، عبدالله، طب الائمة ع، ص 350، بیروت، دار الارشاد، چاپ سوم، 1428ق.