طبق برخی از روایات، بدن عنصری پیامبر اسلام(ص) و امامان معصوم(ع) در همان زمینی که دفن شده اند، قرار ندارد، بلکه بعد از مدتی، بدن پاک آنان در عرش الاهی، [1] نزد پروردگارشان هستند؛ اما آن زمین، به جهت جسم مطهّر پیامبر(ص) و امامان(ع) که در ابتدا آن جا بوده، شرافت پیدا می کند، و به واسطه نزول ملائکه و نظر کردن آنان به زائرین خود، آن مکان شریف و مبارک است؛ اگر چه جسدهای پاک آنان به عرش الاهی انتقال داده شد. [2]

 همان طور که در روایات می خوانیم:

 1. امام صادق(ع) می فرماید:   «هیچ پیامبر و هیچ جانشین پیامبرى بیش از سه روز [3] روى زمین باقى نمى‏ ماند. سپس روح، استخوان و گوشت او را به آسمان مى‏برند، و زائران قبورشان مى‏آیند، و از دور به آنان سلام می دهند، و سلامشان را از نزدیک قبورشان به ایشان می شنوانند». [4]

 2. وقتی عبدالله بن بکیر ارجانیّ از امام صادق(ع) می پرسد: اگر قبر حضرت امام حسین(ع) را نبش کنند در آن چیزى مى ‏یابند؟ آن حضرت به او فرمود:   اى پسر بکیر! سؤال بسیار بزرگى نمودى! ... اگر در همان ایام قبر را نبش می کردند، آن حضرت را در آن مى ‏یافتند، امّا امروز آن حضرت زنده بوده و نزد پروردگارش روزى مى‏خورد و به لشکرش و به عرش مى‏ نگرد ... و می ‏گوید: پروردگارا! وعده‏اى که به من داده‏اى عملى کن؛ به زوّارش می نگرد. او به آنان و نام های پدرانشان و به درجات و مراتب آنها نزد خدا از شما نسبت به فرزندتان و آنچه در منزل دارید، آگاه ‏تر است. آن حضرت مى‏ بیند کسانى را که بر او گریه می کنند. پس، برایشان طلب آمرزش می ‏کند ... تمام فرشتگانى که در آسمان و حائر بوده و صداى گریه زائر را مى ‏شنوند، برایش استغفار مى‏ کنند، از آن جا خارج می شود، در حالى که هیچ گناهى بر او نمى ‏باشد». [5]