در گزارش‌هایی به وجود حرزهایی برای امام علی(ع) و آثار آن اشاره شده است؛[1] مانند:

1. مردى بر امام علی(ع) داخل شد که رنگ او متغیر بود و گفت: من بیمارم و بیشتر اوقات درد می‌کشم، دعایى به من بیاموز که به برکت آن شفا یابم. آن‌حضرت(ع) فرمود: تو را دعایى بیاموزم که آن‌را جبرئیل به پیامبر(ص) در بیمارى امام حسن و امام حسین(ع) آموخت. و آن دعا این است:

«إِلَهِی کلَّمَا أَنْعَمْتَ عَلَی بِنِعْمَةٍ قَلَّ لَک عِنْدَهَا شُکرِی وَ کلَّمَا ابْتَلَیتَنِی بِبَلِیةٍ قَلَّ لَک عِنْدَهَا صَبْرِی فَیا مَنْ قَلَّ شُکرِی عِنْدَ نِعَمِهِ فَلَمْ یحْرِمْنِی وَ یا مَنْ قَلَّ صَبْرِی عِنْدَ بَلَائِهِ فَلَمْ یخْذُلْنِی وَ یا مَنْ رَآنِی عَلَى الْمَعَاصِی فَلَمْ یفْضَحْنِی وَ یا مَنْ رَآنِی عَلَى الْخَطَایا فَلَمْ یعَاقِبْنِی عَلَیهَا صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اغْفِرْ لِی ذَنْبِی وَ اشْفِنِی مِنْ مَرَضِی- إِنَّک عَلى‏ کلِّ شَی‏ءٍ قَدِیرٌ». ابن عباس می‌گوید: من بعدها آن مرد را دیدم که رنگ و رویش باز شده و به سرخی گراییده بود او همچنین گفت: این دعا را هنگام هیچ بیماری نخواندم مگر شفا یافتم و بر هیچ صاحب قدرتی وارد نشدم مگر آنکه با خواندن این دعا از آسیب او در امان ماندم».[2]‏

2. گزارش شده است که امام علی(ع) حرزی را بر روی بازوى راست خود مى‏بست که آیاتی از قرآن کریم و نیز عباراتی احتمالا از دیگر کتب مقدس بر آن نگاشته شده بود:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ‏ اى کنوش [یش‏] اى کنوش اره شش عطیطسفیخ یا مظظرون قرتالیون ما و ماسوماس ما طیطسالوس خیطوس مسفقلس مساصعوس الطیعوس لطیفوس اقرطیعوش لطفیکس هذا هذا- وَ ما کنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِی إِذْ قَضَینا إِلى‏ مُوسَى الْأَمْرَ وَ ما کنْتَ مِنَ الشَّاهِدِینَ‏ اخْرُجْ بِقُدْرَةِ اللَّهِ مِنْهَا أَیهَا اللَّعِینُ بِقُوَّةِ [بِعِزَّةِ] رَبِّ الْعَالَمِینَ اخْرُجْ مِنْهَا وَ إِلَّا کنْتَ مِنَ الْمَسْجُونِینَ اخْرُجْ‏ مِنْها فَما یکونُ لَک أَنْ تَتَکبَّرَ فِیها فَاخْرُجْ‏ إِنَّک مِنَ الصَّاغِرِینَ‏- اخْرُجْ مِنْها مَذْؤُماً مَدْحُوراً مَلْعُوناً- کما لَعَنَّا أَصْحابَ السَّبْتِ وَ کانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا اخْرُجْ یا ذَا الْمَخْزُونِ اخْرُجْ یا سورا یا سوراسور بِالاسْمِ الْمَخْزُونِ یا ططرون طرعون مراعون تَبَارَک‏ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِینَ‏ باهیا شراهیا حَیاً قَیوماً بِالاسْمِ الْمَکتُوبِ عَلَى جَبْهَةِ إِسْرَافِیلَ اطْرُدُوا عَنْ صَاحِبِ هَذَا الْکتَابِ کلَّ جِنِّی وَ جِنِّیةٍ وَ شَیطَانٍ وَ شَیطَانَةٍ وَ تَابِعٍ وَ تَابِعَةٍ وَ سَاحِرٍ وَ سَاحِرَةٍ وَ غُولٍ وَ غُولَةٍ وَ کلِّ مُتَعَبِّثٍ وَ عَابِثٍ یعْبَثُ بِابْنِ آدَمَ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِی الْعَظِیمِ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ أَجْمَعِینَ الطَّیبِینَ الطَّاهِرِین‏».[3]

اما در مورد آنچه در پرسش آمده باید گفت که در برخی از سایت‌ها نیز از نگین انگشتر و یا سنگ نبشته‌ای به نام(عین علی) یاد ‌شده و حتی روش ساخت آن نیز توضیح داده می‌شود و خواص زیادی را نیز برای آن اعلام می‌کند:

تحصّنتُ بذی المُلک و الملکوت و اعتصمْتُ بذی العزّة و العظَمة و الکبریاء و الجبروت و توکلتُ علی الحی الذی لا ینامُ دخلتُ فی حرز الله و فی حفظ الله و فی امان الله من شرّ البریة اجمعین بسم الله الرحمن الرحیم بحقّ کهیعص و حمعسق و بحقّ ایاک نعبد و ایاک نستعین فسیکفیکهم اللهُ و هو السّمیع العلیم و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم».

اگرچه عبارات بالا نیز قابل قبول بوده و می‌توان با آن به دعا پرداخت، اما با جست‌وجویی که داشتیم این دعا و این‌که نامش «عین علی» است، و چگونه باید در انگشتری حکاکی شود، و چه خواصی دارد را در منبع قابل استناد نیافتیم.[4]

[1]. « قدرت امام علی(ع) در کتک زدن معاویه»، 113911؛ « قدرت امام علی(ع) در جنگ»، 111786.

[2]. ابن طاووس، علی بن موسی، مهج الدعوات و منهج العبادات، محقق، مصحح، کرمانی، ابوطالب، محرر، محمد حسن، ص 8، قم، دار الذخائر، چاپ اول، 1411ق.

[3]. همان، ص 8 -9 .

[4]. «آیات و دعاها جهت همراه داشتن»، 37268؛ «استفاده از حرز برای از بردن ترس و چشم زخم»، 25619.