پاسخ به این پرسش با توجه به نکات ذیل مشخص می‌شود:

1. دریافت حقایق و معارف دین نیاز به کسب علوم و مقدماتی است؛ نظیر دانش صرف، نحو، معانی، بیان، منطق، فلسفه و ... .
2. دانستن بسیاری از دانش‌ها در توسعه و تعمیق فهم و یا حدأقل در تبیین و توضیح معارف دین و شریعت، کمک می‌کند؛ مانند: دانش فیزیک، شیمی، ریاضی، آشنایی با زبان‌های خارجی و... .

به نظر می‌رسد علم عرفان را نیز می‌توان یکی از علوم پیش‌زمینه، یا یکی از علومی که در توسعه و تعمیق فهم و یا حداقل در تبیین و توضیح معارف دین و شریعت، کمک می‌کند، محسوب کرد.

3. ائمه(ع) فرمودند: وظیفه ما بیان اصول و کلیات است، اما تطبیق آن اصول بر جزئیات و استنباط فروع و شاخه‌ها بر عهده‌ی خود شما است؛[1] لذا به نظر می‌رسد اصول و کلیات عرفان، مانند دیگر معارف از سوی ائمه(ع) بیان شده، اما اندیشمندان عارف موظف‌اند تا به بیان فروع و شاخه‌های آن بپردازند.[2]

[1]. «أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ‏ عَلَیْنَا إِلْقَاءُ الْأُصُولِ إِلَیْکُمْ وَ عَلَیْکُمُ‏ التَّفَرُّعُ». ابن ادریس، محمد بن احمد، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ج ‏3، ص 575، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1410ق.

[2]. ر. ک: 67201؛ 4170؛ 123؛ 2979؛ 134 و 7104.