از یکی از دوستان شنیده‌ام که ختم سوره «یس» به شکلی وجود دارد که بعد از کلمه «مبین» که هفت بار در این سوره تکرار شده، این دعا خوانده شود: «سبحان المنفّس عن کل مدیون، سبحان المفرج عن کل محزون، سبحان الناصر عن کل مظلوم، سبحان المخلص عن کل مسجون، سبحان من جعل خزائنه بین الکاف و النون، سبحان انما امره اذا اراد شیئاً ان یقول له کن فیکون، سبحان الذی بیده ملکوت کل شیء و الیه ترجعون» و صد بار «یا مفرّج فرّج». از این دوست خواستار سند و مدرک شدم که پاسخی نداشت و گفت در یکی از کتاب‌ها وجود دارد. با جستجویی که کردم دیدم منبعی از این کتاب ارائه شده و گفته شده یکی از عارفان این‌گونه گفته‌ است. می‌خواستم بپرسم آیا این مدل ختم مأثور هست؟ آیا از طرف معصوم گفته شده است؟ از دفتر آقای مکارم که استفتاء کردم گفتند وارد کردن دعا وسط آیات قرآن جایز نیست. از آن‌جایی که این دوستمان اصرار به این مدل ختم دارد و دوستان دیگر را هم تشویق می‌کند و مجالسی از این دست برگزار می‌کند، خیلی مایل هستم که سندیتش را بدانم.