جستجوی پیشرفته
بازدید
40003
آخرین بروزرسانی: 1391/05/08
خلاصه پرسش
آیا گرفتن جشن تولد حرام است؟
پرسش
آیا گرفتن جشن تولد حرام است؟
پاسخ اجمالی

جشن تولد از سنت هاى اسلامی نیست. و در آموزه های اسلامى سفارش نشده است که انسان روز تولد خود را جشن بگیرد. ما نمى خواهیم این سنت تازه را محکوم کنیم، اگر چه واردات کورکورانه سنت هاى دیگران را نمى پسندیم؛ زیرا معتقدیم که سنت ها باید ریشه هایى عمیق در آگاهى امت داشته باشد. اما پس از تحمیل چنین سنتى مى توان در تکامل آن کوشید. مى توان تغییراتى در این سنت پدید آورد که ولادت شخص، مناسبتى براى سپاس و ستایش خدا باشد که او را تا چنین روزى که شروع زندگى اش بوده زنده نگه داشته است. نیز فرصتى براى اندیشیدن در این که عمرش را در چه راهى صرف کرده است و در باقى مانده عمرش به تصحیح روش و راه زندگى اش بپردازد و به یاد خدا باشد و از او بخواهد که خدایا آینده کارم را نیکوتر از گذشته و نیکوترین کارهایم را عاقبت آن و بهترین روزهایم را روز دیدار خود قرار ده.

 

بنابر این، برگزاری جشن تولد برای خود و یا فرزندان، اگر همراه با اسراف و مسائل خلاف شرع؛ مانند نواختن آهنگ های حرام، رقص و... نباشد، به نظر می رسد اشکالی نداشته باشد.

پاسخ تفصیلی

جشن تولد از سنت هاى اسلامی نیست. و در آموزه های اسلامى سفارش نشده است که انسان روز تولد خود را جشن بگیرد. حتى مسئله گرامى داشت تولد بزرگان اگر چه آثار و برکات مثبتی دارد اما در تاریخ عربى و شرقى ما واقعیت نداشته است. خداى سبحان نیز جز دو مورد از تولد پیامبرانش سخن نگفته است. یکى در مورد موسى (ع) براى روشن کردن لطف خود نسبت به او و کرامتى که ویژه او نمود و او را از فرعون نجات داد و در محیط خانواده او پرورش داد: "فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِیَکُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً..."؛[1] پس خاندان فرعون، او را [از آب] برگرفتند تا سرانجام، دشمنِ [جان] آنان و مایه اندوهشان باشد.

 

دوم میلاد مسیح (ع) است به عنوان مظهرى از مظاهر قدرت خدا. اما خدا در باره تولد ابراهیم (ع) یا هیچ یک از دیگر پیامبران سخن نگفته است؛ زیرا این که انسان در زمان معینى به دنیا آمده باشد، ارزشى براى او نیست. از این رو در شرع اسلام، هیچ سفارشى وجود ندارد که مردم را به جشن تولد پیامبر یا امام و یا دیگران تشویق کرده باشد.
مسلمانان در این مسئله از تمدن هاى دیگر تقلید کرده اند که میلاد پیامبرانشان را جشن مى گیرند، چنان که مسیحیان، میلاد بزرگان و ادیبان و هنرمندانشان را هر ساله جشن مى گیرند و حتى مبدأ تاریخ را میلاد مسیح قرار داده اند، در حالى که مسلمانان - به جاى میلاد-، هجرت پیامبر خود را مبدأ تاریخ قرار داده اند.

 

البته، ما در این مسئله موضع منفى نداریم؛ چرا که ما در تقلید از این گونه سنت ها و جشن گرفتن میلاد بزرگان، زیانى نمى بینیم؛ زیرا این کار مردم را از طریق بزرگ داشت و جشنی که برپا می کنند با آموزه ها، تلاش، رسالت و اخلاق بزرگان و پیشوایانشان آشنا مى کند، و به آنها پیوند مى دهد و با تجدید حضور چهره آن بزرگان، به امت و ملت نشاط مى بخشد و مقدمه سرمشق شدن تمام زندگى آنان براى مردم در همه سال مى شود؛ از این رو ما با نظر برخى از گروه های اسلامی که برگزارى جشن براى میلاد پیامبر (ص) را بدعت و حرام مى دانند، موافق نیستیم؛ به دلیل آن که بدعت شامل چنین امورى که مردم مى دانند حکمى از سوى شارع مقدس درباره آن وجود ندارد، نمى شود تا سنتى حرام به حساب آید.[2] سنت جشن تولد گرفتن، نتایج مثبتى دارد؛ زیرا با ایجاد پیوند بین ملت و بزرگان دینى اش سبب مى شود که مردم با او زندگى کنند و سیره او را که غنابخش فکر و تجربه رسالت مندانه امت است، مبناى رفتار و زندگى خود قرار دهند. خدا هم نوگرایى در جشن ها و شادى ها و روش هاى زندگى را حرام نکرده است و عمل به چنین سنت هایى همانند به کارگیرى ابزارهاى جدید که همه ما در زندگى از آن بهره مندیم، اشکالى ندارد.
مسئله جشن تولد گرفتن براى شخصى، حالتى دوستانه و صمیمانه است که در آن شخص به مناسبت ورود خویش به عرصه هستى و یا امتداد وجود خویش را در طول سال به خاطر مى آورد. ما نمى خواهیم به این سنت تازه حمله بریم، اگر چه واردات کورکورانه سنت هاى دیگران را نمى پسندیم؛ زیرا معتقدیم که سنت ها باید ریشه هایى عمیق در آگاهى امت داشته باشد. اما پس از تحمیل چنین سنتى مى توانیم در تکامل آن بکوشیم. مثلا جشن تولد فرزندان، در عین حال مناسبتى براى شکرگذارى به درگاه خداى سبحان بر نعمت وجود و تداوم حیات باشد و فرصتى براى حمد خدا به شیوه اى که امام زین العابدین در استقبال صبح و شب مى گوید: «و هذا یوم حادث جدید و هو علینا شاهد عتید، ان احسنّا ودّعنا بحمد، و ان اسأنا فارقنا بذم»؛[3] این روزى است نودمیده و روزى است تازه فرا رسیده. بر اعمال ما گواه است. اگر نیکى کنیم ما را وداع کند به ستایش و اگر بدى کنیم از ما جدا شود به نکوهش.  
مى توان چنین تغییراتى در این سنت پدید آورد که ولادت شخص، مناسبتى براى سپاس و ستایش خدا باشد که او را تا چنین روزى که شروع زندگى اش می باشد، زنده نگه داشته است. نیز فرصتى براى اندیشیدن در این که عمرش را در چه راهى صرف کرده است و در باقى مانده عمرش به تصحیح روش و راه زندگى اش بپردازد و به یاد خدا باشد و از او بخواهد که: «اللّهم اجعل مستقبل امرى خیراً من ماضیه و خیر اعمالى خواتیمها و خیر ایامى یوم القاک فیه»؛
[4] خدایا آینده کارم را نیکوتر از گذشته و نیکوترین کارهایم را عاقبت آن و بهترین روزهایم را روز دیدار خود قرار ده.

 

بنابر این، برگزاری جشن تولد برای خود و یا فرزندان، اگر همراه با اسراف و مسائل خلاف شرع؛ مانند نواختن آهنگ های حرام، رقص و... نباشد، به نظر می رسد اشکالی نداشته باشد.

 



[1]قصص، 8.

[2] در این باره ر. ک: "بدعت نبودن جشن تولد پیامبر(ص) و ائمه(ع)" حوزه نت.

[3]صحیفه سجادیه، ترجمه، آیتی، عبدالمحمد، تهران، سروش، ص 6، 1375.

[4] برگرفته از پایگاه اطلاع رسانی سید فضل الله، (با دخل و تصرف).

 

ترجمه پرسش در سایر زبانها
نظرات
تعداد نظر 0
لطفا مقدار را وارد نمایید
مثال : Yourname@YourDomane.ext
لطفا مقدار را وارد نمایید
لطفا مقدار را وارد نمایید
لطفا مقدار را وارد نمایید

طبقه بندی موضوعی

در خبرنامه سایت عضو شوید

آخرین پرسش ها و پاسخ ها را همه روزه در ایمیل خود مطالعه کنید

پرسش های اتفاقی

پربازدیدترین ها

  • سریع الاستجابة ترین دعا جهت رسیدن به حاجت کدام است؟
    922973 دستور العمل ها
    اگرچه دعاهای زیادی از امامان معصوم (ع) نقل شده است که مورد اجابت واقع شده و سریع الاجابة هستند، که ذکر متن آنها در این جا مقدور نیست و فقط به ذکر اسامی چند مورد که دارای اهمیت خاص هستند اشاره می شود: 1. دعای توسل 2. دعای فرج 3. دعای اسم اعظم 4. ...
  • در چه صورت غسل جنابت بر زن واجب می شود؟
    611698 Laws and Jurisprudence
    از دو راه جنابت حاصل می شود:1) نزدیکی و آمیزش جنسی، اگرچه منی بیرون نیاید.2) بیرون آمدن منی، (حتی بدون دخول) چه در خواب باشد یا بیداری، کم باشد یا زیاد، با شهوت ...
  • پیامبران اولو العزم چه کسانی هستند؟ چرا اولو العزم نامیده شدند، و کتاب‌‌های آنها چه نام دارد؟ و چرا زرتشت و داوود(ع) اولو العزم نیستند؟
    545743 پیامبران و کتابهای آسمانی
    واژۀ «اولو العزم» در آیۀ 35 سورۀ احقاف آمده است. عزم به معنای حکم و شریعت است، و اولو العزم یعنی پیامبرانی که دارای شریعت و دین مستقل و جدیدی بودند. در روایات برای پیامبران اولو العزم شرایطی ذکر شده است:داشتن دعوت جهان‌شمول،داشتن شریعت و دین،داشتن ...
  • نماز جمعه به چه صورت خوانده می شود؟
    450610 Laws and Jurisprudence
    نماز جمعه یکی از عباداتی است که در فضیلتش همین بس که سوره ای از قرآن به نامش آمده است و به جماعت خوانده می شود. نماز جمعه دارای دو خطبه می باشد که با حمد و ...
  • حکم زنا با زن شوهردار چیست؟
    434859 Laws and Jurisprudence
    زنا خصوصا با زن شوهر دار یکی از گناهان بسیار زشت و بزرگ به شمار می آید ولی بزرگی خداوند و وسعت مهربانی او به حدی است، که اگر گنهکاری که مرتکب چنین عمل زشت و شنیعی شده واقعا از کردۀ خود پشیمان باشد و تصمیم جدی ...
  • تعداد فرزندان حضرت علی (ع)، و نام ایشان و نام مادران آنان چه بوده است؟
    386039 معصومین
    شیخ مفید در کتاب ارشاد تعداد آنها را 27 تن از دختر و پسر دانسته و پس از آن گفته است: عده‏ای از علمای شیعه گویند که فاطمه پس از وفات پیامبر (ص) جنینی که پیامبر او را محسن نامیده بود سقط کرد. بنابر قول این عده، فرزندان آن حضرت ...
  • آیا ارتباط انسان با جن ممکن است؟
    383569 تفسیر
    قرآن مجید وجود جن را تصدیق کرده است و ویژگی‏های زیر را برای او برمی شمارد: 1.جن موجودی است که از آتش آفریده شده، بر خلاف انسان که از خاک آفریده شده است.[1] 2. دارای علم ، ادراک، تشخیص ...
  • عقیقه و احکام و شرایط آن چیست؟
    372599 Practical
    عقیقه عبارت است از: کشتن گوسفند یا هر حیوانی که صلاحیّت قربانی کردن داشته باشد، در روز هفتم ولادت فرزند، جهت حفظ فرزند از بلاها. پرداخت قیمت آن کفایت از عقیقه نمی‌کند. بهتر است عقیقه و فرزندی که برایش عقیقه می‌شود، از حیث جنسیت مساوی باشند، ولی ...
  • اصول و فروع دین را نام برده و مختصراً توضیح دهید؟
    337571 Laws and Jurisprudence
    دسته بندی اصول دین و فروع دین به این شکلی که در میان ما متداول است از احادیث و روایات ائمه (ع) اخذ نشده است؛ بلکه دانشمندان علوم دینی معارف دینی را به این صورت دسته بندی کردند. تاریخ بحث ها در باره به نیمه دوم قرن اول هجری ...
  • آیا کاشت ناخن مانع غسل و وضو است؟
    325335 Laws and Jurisprudence
    در غسل و وضو، باید آب به اعضای بدن برسد و ایجاد مانعی در بدن که رفع آن مشکل یا غیر ممکن است، جایز نیست، مگر در صورتی که ضرورتی آن را اقتضا کند و یا غرض عقلائی مشروعی در این امر وجود داشته باشد.در هر حال، اگر مانعی ...