بر اساس نقلی، پروردگار به زمین فهماند که تصمیم به آفرینش آفریدگانی در او دارد که برخی مطیع و برخی گناه‌کار خواهند بود. زمین با شنیدن این خبر بر خود لرزید و از خدا خواست تا با مهربانی خود، افراد گناه‌کار و دوزخی را با استفاده از خاکش نیافریند!
اما خداوند جبرئیل را به آن‌جا فرستاد تا مقداری گِل برای آفرینش انسان بیاورد. زمین ناله زد و جبرئیل را به عزت خدا سوگند داد و از او خواهش کرد تا چیزی از او برندارد تا دست تضرع به سوی خدا بردارد و از او خواهش کند که از این کار منصرف شود. بعد از این تضرع، خدا به جبرئیل فرمان داد تا برگردد! این ماجرا برای میکائیل و اسرافیل نیز تکرار شد. در آخرین مرحله، خدا عزرائیل را برای این کار فرستاد و او به خواهش و تمنای زمین گوش فرا نداده و به او گفت: چه خوشت بیاید و چه بدت بیاید، خدا به من فرمانى داده که آن‌را اجرا خواهم کرد! و مشتى از خاک زمین را برداشت و آن‌را با خود برد و در جای مشخصی که برایش در نظر گرفته شده بود گذاشت. خدا فرمود: چنانچه با وجود کراهت زمین، به این فرمان من عمل کردی، از امروز تا روز قیامت، مسئول گرفتن جان همه اهل زمین و آنانی که مرگ را برایشان مقدّر کرده‌ام نیز باش.[1]
در مورد این روایت باید گفت؛ سید بن طاوس در مورد سند این روایت به کتاب مندرسی اشاره می‌کند که تنها بخشی از آن سالم باقی مانده و در آن ادعا شد که نوشتار موجود در آن، بازنویسی صحف ادریس نبی(ع) می‌باشد. ابن طاوس این کتاب را در کتابخانه نجف اشرف یافته و به نظر ایشان گویا استنساخ این کتاب در قرن پنجم هجری رخ داده است.[2] گرچه ابن طاوس از راویان بزرگ شیعی بوده و مقامشان جای انکار نیست و نیز منبع نقل شده نیز از منابع نسبتاً کهن است، ولی با توجه به رواج اسرائیلیات در آن دوره و فقدان سلسله سند در آن کتاب و نیز مشخص نبودن مؤلف آن، این‌گونه نیست که مطالب آن کاملاً قابل اعتماد بوده و بتوان آن‌را با درصد بالایی از احتمال، به معصومان(ع) نسبت دارد.
از طرفی با توجه به آیاتی چون آیه 27 سوره انبیاء و آیه 50 سوره نحل، هیچ یک از فرشتگان در جایگاهی نیستند که در انجام دستورات پروردگار کوتاهی کرده تا نیازی باشد که فرشته دیگری جایگزین آنان شود.

---