در پاسخ به این پرسش، ابتدا باید گفت، دین اسلام به دنبال بیان تمام زوایای دانش‌های مادی، -از جمله امور مرتبط با جسم مادی انسان- در منابع دینی نیست که به بخشی از این موضوع در پاسخ مرتبط با طب اسلامی پرداخته‌ایم.

با این وجود؛ اما در متون حدیثی، روش‌های گوناگونی برای شادابی و نشاط بدن بیان شده است که هرکدامشان باید به صورت جداگانه مورد تحقیق سندی و محتوایی قرار گیرد و عناصر زمان و مکان نیز در آنها بررسی شود و ما بدون ورود به این مباحث تخصصی تنها به آوردن چند روایت مرتبط بسنده می‌کنیم:

1. رسول خدا(ص): «ثَلَاثَةٌ یَفْرَحُ بِهِنَّ الْجِسْمُ وَ یَرْبُو الطِّیبُ وَ لِبَاسُ اللَّیِّنِ وَ شُرْبُ الْعَسَل»؛[1]

 سه چیز باعث شادابی و سرزندگی بدن می‌شود: بوی خوش، لباس نرم، و خوردن عسل.

2. رسول خدا(ص): «إِنَّ الرِّیحَ الطَّیِّبَةَ تَشُدُّ الْقَلْب‏...»؛[2] بوی خوش باعث تقویت قلب می‌شود.
3. امام صادق‌(ع):«ثَلَاثَةٌ یُسْمِنَّ وَ ثَلَاثَةٌ یُهْزِلْنَ فَأَمَّا الَّتِی یُسْمِنَّ فَإِدْمَانُ الْحَمَّامِ وَ شَمُّ الرَّائِحَةِ الطَّیِّبَةِ وَ لُبْسُ الثِّیَابِ اللَّیِّنَة...»؛[3]

سه چیز باعث فربهى جسم و سه چیز موجب لاغرى آن می‌شود؛ اما آن سه چیز که فربهى آورد عبارت است از: زود بزود حمام رفتن، بوئیدن بوى خوش و پوشیدن لباس نرم.

4. امام صادق(ع):‏«النُّشْرَةُ فِی عَشَرَةِ أَشْیَاءَ الْمَشْیِ وَ الرُّکُوبِ وَ الِارْتِمَاسِ فِی الْمَاءِ ....و غَسْلِ الرَّأْسِ بِالْخِطْمِیِّ فِی الْحَمَّامِ وَ غَیْرِهِ وَ مُحَادَثَةِ الرِّجَال‏»؛[4]

شادابی در ده چیز است: راه رفتن، سوارى، شنا، نگاه به سبزه، خوردن و آشامیدن، نگاه به زن زیبا،[5] آمیزش با همسر، مسواک، شستن سر با گل خطمی چه در حمام و چه در غیر آن و گفت‌وگو با مردم.‏‏

[1]. مستغفری، جعفر بن محمد، طبّ النبیّ(ص)‏، محقق، مصحح، الهی خراسانی، علی اکبر، ص 25، نجف، مکتبة الحیدریة، چاپ اول، 1385ق.

[2]. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج 6، ص 510، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.

[3]. شیخ صدوق، خصال، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ج 1، ص 155، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1362ش.                        

[4]. برقی، ابو جعفر احمد بن محمد بن خالد، محاسن، محقق، مصحح، محدث، جلال الدین،‏ ج 1، ص 14، قم، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، 1371ق.                        

[5]. ممکن است مراد از این فراز روایت، زنان محرم باشند و یا نگاه بدون شهوت. ر. ک: «اشکال نداشتن نگاه به زنان زیبا بدون قصد شهوانی»؛ «نگاه به صورت زیبا و تقویت نور چشم».