لطفا صبرکنید
10649
- اشتراک گذاری
دین مبین اسلام آخرین دین در میان ادیان آسمانی و الهی، و دینی است که از طرف خداوند متعال به عنوان دین برگزیده برای همه بشریت انتخاب شده است. با آمدن شریعت اسلام به عنوان کامل ترین شریعت در میان شرائع گذشته، خواست خدا بر این قرار گرفت که از آن به بعد همه، حتی صاحبان شرائع گذشته به این دین روی آورده و از آن به بعد تابع دستورات دین جدید شوند. خداوند متعال این دستور را به عنوان قانونی برای همگان چنین بیان فرمود: "و هر که جز اسلام دینی جوید هرگز از وی پذیرفته نشود و وی در آخرت از زیانکاران است".
در این بین مشرکان و منافقانی که نفاقشان را اظهار کرده بودند مهلت داده شدند که یا اسلام آورند و یا برای جهاد آماده شوند. اما به اهل کتاب این فرصت داده شد که اگر اسلام نمی آورند، با دست خود و با فروتنى و تسلیم جزیه بپردازند، به شرط آن که دست به اقداماتی بر علیه مسلمانان نزنند و به سائر شرائط جزیه پایبند باشند.
دین مبین اسلام آخرین دین در میان ادیان آسمانی و الهی و دینی است که از طرف خداوند متعال به عنوان دین برگزیده، برای همه بشریت انتخاب شده است و این از آیات متعدد قرآن مجید دانسته می شود. به عنوان مثال خداوند در قرآن چنین می فرماید: "امروز دین شما را برایتان کامل و نعمت خود را بر شما تمام و اسلام را برای شما به عنوان آئینی برگزیدم".[1]
با آمدن شریعت اسلام به عنوان کامل ترین شریعت در میان شرائع گذشته، خواست خدا بر این قرار گرفت که از آن به بعد همه، حتی صاحبان شرائع گذشته به این دین روی آورده، مسلمان شده و دین خود را به دین اسلام تغییر دهند و از آن به بعد تابع دستورات دین جدید شوند. خداوند متعال این دستور را به عنوان قانونی برای همگان چنین بیان فرمود: "و هر که جز اسلام دینی جوید هرگز از وی پذیرفته نشود و وی در آخرت از زیانکاران است".[2]
در محیط دعوت اسلام گروه های مختلفی وجود داشتند که پیامبر با هر یک از آنها طبق موضع گیری هایشان رفتار می کرد. در یک تقسیم بندی این گروه ها را می توان به سه دسته تقسیم کرد:
1. مشرکان و بت پرستان
2. منافقان
3. اهل کتاب
دسته اول خود به دو گروه تقسیم می شوند:
الف) گروهی با پیامبر اسلام (ص) هیچ گونه پیمانی نداشتند، پیامبر هم در مقابل آنها هیچ گونه تعهدی نداشت.
ب) گروه های دیگری در حدیبیه و مانند آن پیمان ترک مخاصمه با رسول خدا بسته بودند. این پیمان ها بعضی دارای مدت معین و بعضی مدت نداشت. در این بین بعضی به پیمان خود با پیامبر پایبند بودند و به همه شرایط عمل می کردند، اما بعضی یک طرفه پیمان خود را شکسته بودند و با دشمنان پیامبر هم پیمان شده بودند.
خداوند در سوره برائت (توبه) تکلیف همه این گروه ها را روشن می کند. در ابتدا همه آنها را دعوت به توبه و بازگشت به سوی اسلام و دست برداشتن از شرک و بت پرستی کرده و می فرماید: "اگر توبه کنید و به سوی خدا باز گردید و دست از آئین بت پرستی بردارید این به نفع شماست".[3]
بعد به مخالفان متعصب و لجوج چنین هشدار می دهد: "اگر از این فرمان که ضامن سعادت خودتان است سرپیچی کنید بدانید هرگز نمی توانید خدا را ناتوان سازید و از قلمرو حکومت آن بیرون روید".[4]
سپس به تمام مشرکان اعلام می کند که هرگونه پیمانی با مسلمانان داشته اند لغو خواهد شد و چنین می گوید: "این اعلام برائت و بیزاری خداوند و پیامبرش از مشرکانی که با آنها عهد بسته اید، می باشد".[5]
در نهایت برای آنها یک مهلت چهار ماهه تعین می کند که در این مدت بیاندیشند و وضع خود را روشن سازند و پس از انقضای چهار ماه، یا باید دست از آیین بت پرستی بکشند و یا آماده پیکار گردند.[6]
البته یک گروه را از این حکم کلی چهار ماهه مستثنا می کند و چنین می فرماید: "مگر آن دسته از مشرکین که با آنها پیمان بسته اید و هیچگاه بر خلاف شرائط پیمان گام بر نداشته اند و احدی را بر ضد شما تقویت ننموده اند، در مورد این گروه تا پایان مدت به عهد و پیمانشان وفادار باشید".[7]
در مورد گروه اول دیدیم که اگر چه خداوند در مورد آنها حکم صریح و قاطعی را اعمال کرد، اما باز با کمال جوانمردی، مهلتی را مقرر فرمود تا حتی مشرکان بت پرست نیز فکر کرده و تصمیم بگیرند، بلکه متنبه شده و به سوی خدا بازگردند، اما اگر چنین نشد؛ چون هدف نهایی اسلام مبارزه با بت پرستی و ریشه کن کردن شرک است؛ از این رو منتهای صلابت را در این باره به خرج می دهد و تا پای جهاد و قتال جلو می رود تا آیین اسلام و خداپرستی در زمین فراگیر شود.
اما در مورد دسته دوم یعنی منافقان: درباره این دسته، اگر نفاقشان ظاهر شده و معلوم گردد، حکم همانند حکم مشرکان است؛ یعنی یا اسلام می آورند و یا با آنها نبرد می شود. خداوند در این باره می فرماید: "ای پیامبر با کافران و منافقان جهاد کن و بر آنان سخت گیر".[8] البته درباره منافقانی که نفاقشان را در دل پنهان کرده اند و در ظاهر اسلام آورده اند، حکم فرق می کند که با مراجعه به تفسیر سوره توبه ذیل آیه 73 مطلب روشن می شود.
اما دسته سوم یعنی اهل کتاب: از آن جا که دستور گرایش به اسلام و پذیرش این دین برای همگان یکسان بود و هیچ کسی و گروهی استثناء نشده بود؛ لذا توقع این می رفت که اهل کتاب هم سر تسلیم بر این فرمان الاهی نهند و مسلمان شوند، اما عده ای از آنان چنین نکردند؛ از این رو اسلام با آنان نیز برخورد کرده، اما روش میانه ای را (بین مشرکان و مسلمانان) در نظر می گیرد و چنین می گوید: "با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز بازپسین ایمان نمی آورند و آنچه را خدا و فرستاده اش حرام کرده حرام نمی دارند و متدین به دین حق نمی گردند، کارزار کنید تا با دست خود و با فروتنى و تسلیم جزیه دهند".[9]
در واقع اسلام حکم مبارزه با این گروه را با پذیرش شرایط جزیه تعدیل کرده است. البته آن توصیه عمومی را که اگر به اسلام بگروند برای خودشان بهتر است را نیز درباره آنها دارد.
: İslam dini hansı qövmlər və dinlərə qarşı cihad hökmü vermişdir ki, ya İslamı qəbul etsinlər, ya da qətlə yetirilsinlər? Hansı millət və xalqlarla əlaqədar cihad hökmü vermişdir ki, ya İslamı qəbul etsinlər, ya da cizyə versinlər? 
: Le jihad fut-il ordonné par l’Islam contre les gens appartenant à quelles ethnies et confessions pour qu’ils se convertissent ou qu’ils soient tués ? 
: Contro quali civiltà e religioni è stato ordinato di compiere il jihad da parte dell’Islam, affinché lo accettino o siano uccisi? E nei confronti di quali nazioni ha ordinato di fare il jihad affinché accettino l’Islam o paghino un tributo? 
: اسلام نے کن اقوام اور مذاهب کے ساتھ جهاد کا حکم دیا هے تاکه وه اسلام قبول کریں یا قتل هوجایئں؟ اور کن قوموں کے بارے میں جهاد کا حکم دیا هے تاکه اسلام قبول کریں یا جزیه ادا کریں؟ 
: من هم الطوائف الذین یأمر الاسلام بقتالهم الى ان یسلموا أو یقتلوا و من هم الطوائف الذین یامر بقتالهم حتى یسلموا أو یدفعوا الجزیه؟
