الف. روزه های حرام از نظر حنفی عبارت اند از:

1. روزه در روز قربانی: اگر کسی در روز قربانی نذر کند که روزه بگیرد، چنین نذری به خاطر این که روزه در این روز حرام و معصیت بوده، صحیح نیست.[1]

2. روز گرفتن در روز عید فطر، عید اضحی (قربان) و سه روز بعد از عید اضحی مکروه تحریمی است، مگر در حج.[2]

3. روزه در ایام تشریق،(روزه های یازدهم، دوازدهم و سیزدهم ماه ذی حجه) مکروه تحریمی است.[3]

البته حنفی ها در بیشتر موارد تعبیر به "مکروه تحریمی" می نمایند نه تعبیر به حرمت. و مکروه تحریمی به معنای نزدیک به حرام است.[4]

ب. روزه های حرام از نظر شافعی عبارت اند از:

1. اگر از ماه شعبان سی روز هم گذشته باشد، تا رؤیت هلال ماه رمضان نشود، روزه گرفتن حرام است.[5]

2. روزه در روز عید فطر و عید اضحی (عید قربان) و سه روز بعد از عید اضحی هم در حج و هم در غیر حج حرام است.[6]

3. یک یا دو روز قبل از ماه رمضان روزه گرفتن حرام است.[7]

4. روزه گرفتن در نیمه دوم از ماه شعبان اگر به قبل از این نیمه متصل نکند و سببی مثل نذر یا عادت، که روزه را در پی داشته باشد، نباشد، حرام است.[8]

5. در صورتی که افراد مریض و پیر و مسافر در اثر گرفتن روزه بترسند که به هلاکت نفس یا تلف عضوی از بدن بیفتند، روزه بر آنها حرام است.[9]

6. روزه مستحبی زن بدون اذن شوهر اگر منافات با حقی از حقوق او داشته باشد، به خاطر فرمانبرداری از شوهر، حرام است.[10]

ج. روزه های حرام از نظر مالکی عبارت اند از:

1. اگر از ماه شعبان سی روز هم گذشته باشد، تا رؤیت هلال ماه رمضان نشود، روزه گرفتن حرام است.[11]

2. روزه مستحبی زن بدون اذن شوهر اگر منافات با حقی از حقوق او داشته باشد، به خاطر فرمانبرداری از شوهر، حرام است.[12]

3. روزه در روز عید فطر و عید اضحی حرام است.[13]

4. روزه گرفتن در روزهای یازدهم و دوازدهم از ماه ذی حجه که بعد از عید أضحی ( عید قربان) می باشد، حرام است، مگر در حج تمتع.[14]

5. روزی که شک می شود آیا آن روز از ماه رمضان است یا خیر، (یعنی بعد از ماه شعبان) روزه گرفتن در این روز حرام است.[15]