دین خاتم آخرین دین مُرسل است. به این معنا که بعد از ظهور چنین دینى دیگر مجال و امکانى براى ارسال رسولى دیگر و دینى تازه باقى نمی‌ماند. با این وصف؛ دین خاتم؛ یعنى آخرین دین مُرسَل، - که پیام آورش اَفضَل الُرسُل و مخاطبانش همه مردم از عصر نزول تا روز قیامت است - می‌بایست اَکمَل الأدیان باشد و تمام آنچه را که باید از دین نفس الامرى به وحى و نقل بیان گردد، در برگیرد و اگر چیزى از آن‌را شامل نشود، باید آن چیز به گونه‌اى باشد که عقل سلیم آن‌را دریابد و از دریافت آن عاجز نبوده، یا در مسیر کشف آن توانا باشد. پس کمال دین به این معنا نیست که دین براى هر پرسشى پاسخ دارد، تا اگر در مراجعه به دین براى سؤال‌های علمى خود جوابى نیافتیم، آن‌را دلیلى بر عدم کمال دین بشماریم.
با این وصف، تمام آنچه که باید از طریق وحى به آدمى می‌رسید، در دین خاتم وجود دارد و با ارسال چنین دینى، راه بر هر دین مُرسَل دیگرى بسته می‌شود و سلسله ادیان مرسل خاتمه می‌یابد. پس، کمال دین یکى از شرایط خاتمیّت می‌باشد.
شرط دیگر آن مصونیّت دین خاتم از تحریف است. این مصونیت در اسلام از طریق دو عامل تأمین شده است:
1. منبع اصلى شناخت آموزه‌هاى دین؛ یعنى قرآن، مصون از تحریف است.[1]
2. روش معیار این منبع وجود دارد، این روش همان مکتب تفسیرى اهل‌بیت(ع) است که توسط شاگردان آنان نسل به نسل تا به امروز منتقل شده و در قالب اجتهاد سنّتى و فقه جواهرى تجلّى پیدا کرده است.[2]
مراد از «روش معیار» روشى است که سایر روش‌ها با آن سنجیده و ارزیابى شود. با این وصف، مکتب تفسیرى اهل‌بیت‏(ع) اصول و قواعد ثابتى را عرضه می‌کند که در طول تاریخ به تناسب مقتضیات زمان در آن توسعه و تکامل صورت گرفته و می‌گیرد، بدون آن‌که قواعد و اصول مزبور دست‌خوش تغییر گردد.[3]

---