به عقیدۀ شیعیان، اصل اوّلی این است که روایات ائمه (ع) همانند روایات پیامبر اکرم (ص) حجت بوده و باید به آنها پایبند بود و از این جهت، فرقی میان این روایات نیست. به همین جهت، کتاب های حدیثی چهارگانه یا همان کتب اربعه(اصول کافی، تهذیب، من لایحضره الفقیه و استبصار) به عنوان منابع اصلی حدیثی شیعه، از تفکیک بین سخنان پیامبر(ص) و ائمه(ع) پرهیز کرده اند و در قالب موضوعات مختلف روایات گوناگونی را از آنان نقل کرده اند، و اگر منابعی اختصاصی در بارۀ هرکدام از معصومان(ع) نگاشته شده، به جهت تفاوت گذاشتن بین کلام پیامبر(ص) و ائمه(ع) نیست.

ناگفته نماند:

1. منابعی مانند «تحف العقول عن آل الرّسول(ص)»[1] و ... موجودند که در آنها باب جداگانه ای برای سخنان پیامبر(ص) و هریک از امامان(ع) اختصاص داده شده است. همچنین کتاب «نهج البلاغه»[2] که سخنان امام علی(ع) را در بر دارد.

2. در میان کتب روایی شیعی، کتاب هایی مانند «المجازات النبویة»،[3] وجود دارد که تنها به سخنان پیامبر اکرم(ص) پرداخته است.

3. در پذیرش تمامی روایات، بررسی درستی و یا نادرستی سند و دلالت و محتوای یک حدیث مورد نظر لازم است و تنها به جهت وجود حدیث در یک منبع حدیثی، نمی توان آن را معتبر دانست.