دعا براى سلامتى امام زمان(ع) از جمله دستورات شرعى است که حکمت‏هایى را در بردارد و این حکمت‏ها اگرچه تماماً براى ما ناشناخته باشند، از امور واقعى هستند. چنانچه اگر پزشک دارو تجویز می‌‏کند بدون علت و حکمت نیست. به هر حال ما طبق دستور عمل می‌‏کنیم و مطمئنیم که دعا براى سلامتى آن وجود مبارک بدون علت نیست.

 در موضوع حکمت دعا براى سلامتى امام زمان(عج) توجه شما را به نکات زیر جلب می‌‌نماییم:

1. از عوامل سلامتى آن‌حضرت همین دعاها است. البته نه بدین معنا که اگر ما دعا نکنیم امام(ع) سالم نمی‌‏ماند؛ زیرا به هر حال حتماً کسان بسیارى هستند که همواره براى آن‌حضرت دعا می‌کنند، بلکه اصل دعاى افراد، به طور على البدل مؤثر است، مانند این‌که اگر گروه خاصى مرتد شوند، دین از بین نمی‌‏رود؛ چون به هر حال: «فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرین»؛[1] یعنى اگر به فرض نسبت به آن کفر ورزند، (آیین حق زمین نمی‌‏ماند)؛ زیرا کسان دیگرى را نگاهبان آن می‌‏سازیم که نسبت به آن، کافر نیستند. ولى این افتخار ما است که ما از آن عدّه باشیم. و یا مثلاً بر طبق قانون عام باید در مقابل امام حسین(ع) کسى باشد که... اما این‌که آن کس شمر باشد به اختیار او است و اعمال او در اجراى این قانون عام تأثیر داشته است.
2. دعا براى سلامتى، شامل سلامت از بیماری‌ها و ناراحتی‌ها، هرچند جزئى و کوچک، هم می‌‏شود و آنچه قطعی است، اصل بقاى وجود آن‌حضرت است، نه حتى آرامش و راحتى آن وجود عزیز، پس از این جهت هم دعا مؤثر است و منافاتى با اراده‌ی ازلى خدا هم ندارد.

[1]. انعام، 89.