«مضاربه» در اصطلاح فقه اسلامی؛ عقد قراردادی است که به موجب آن شخص مالک به شخص دیگر(عامل) سرمایه‌ای می‌سپارد تا با آن تجارت کند و هر دو در سود آن شریک باشند. به بیان روشن‌تر؛ مضاربه عبارت است از: عقد و قراردادى که بين دو نفر منعقد و بر قرار مى‏شود، به اين صورت که شخصى مالى را به ديگرى بدهد تا با آن تجارت و معامله کند و سود به دست آمده بين هر دو به نسبتى که قرار مى‏گذارند تقسيم شود، و کسى که سرمايه را مى‏دهد مالک نام دارد و ديگرى که تجارت و خريد و فروش را انجام مى‏دهد عامل نام دارد.

مضاربه از عقود جایزه است؛ يعنى طرفين هر وقت بخواهند مى‌توانند عقد را به هم بزنند. و دارای شرایطی است:

1. صیغۀ مضاربه(ایجاب و قبول).
2. وجود شرایط تکلیف؛ نظیر عقل، بلوغ و اختیار در هر یک از مالک و عامل.
3. تعیین سود مالک و عامل به نسبت بر اساس توافق طرفین.
4. سرمایه در راه مشروع به کار رود.
5. سرمایه مورد مضاربه نقد و مقدار آن مشخص باشد.
6. «عامل» توان انجام کار را داشته باشد.

مضاربه تجارتی پاک و بابرکت است که در دین اسلام مورد تأیید قرار گرفت.